Aan de ene kant hebben we de vrijheid van meningsuiting van de werknemer, aan de andere kant de contractuele relatie tussen de werkgever en de werknemer. Een werknemer is gebonden aan de wettelijke bepaling dat hij/zij zich ook als goed werknemer behoort te gedragen.

Aanspraak maken op goed werknemerschap
Het is gebruikelijk dat in arbeidsovereenkomsten een zogenaamd “geheimhoudingsbeding” wordt opgenomen, waarin concreet wordt geregeld over welke informatie de werknemer geheimhouding dient te betrachten.

Los daarvan kan zich de vraag voordoen of een werknemer met zijn uitlatingen op internet de grens van goed werknemerschap heeft overschreden. Ook kan het voorkomen dat iemand zich zodanig ongeloofwaardig heeft gemaakt dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst niet langer zinvol is. Het betreft hier uiteraard een afweging die afhankelijk is van alle omstandigheden van het geval, waarbij nog steeds het arrest van de Hoge Raad uit de jaren ‘90 de basis vormt. In dat arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat in haar algemeenheid onjuist is de opvatting dat de vrijheid van meningsuiting van de werknemer in het algemeen slechts zou worden begrensd door zijn verplichtingen jegens de werkgever tot geheimhouding van vertrouwelijke informatie.
De werknemer dient zich in de visie van de Hoge Raad dus niet alleen af te vragen of hij zijn geheimhoudingsplicht niet schendt, maar ook of zijn publicatie anderszins de belangen van de werkgever zou kunnen schaden.

Kortom, waar precies de grens ligt, zal per geval moeten worden “uitgevochten”.

Neem voor meer informatie contact op met: mr. Damir Lacevic