Werk, privé en alimentatie in balans

Leestijd 3 minuten

De hoogte van alimentatie wordt onder andere bepaald door de financiële draagkracht van degene die alimentatie moet betalen. Dat betekent kortweg: hoe meer inkomen, hoe hoger de alimentatie. Om te voorkomen dat iemand die onder een alimentatieplicht uit wil komen, minder gaat werken, is het gebruikelijk dat de rechter die de alimentatie vaststelt geen rekening houdt met verwijtbaar inkomensverlies. Maar is dat in alle situaties  (nog) wel zo logisch?

Verwijtbaar inkomensverlies/investering in gezin

Opzettelijk je inkomen laten dalen levert geen lagere alimentatie op. Dat is wat rechters als uitgangspunt nemen. Dat klinkt ook logisch. Regelmatig richten ouders hun leven zo in dat één van beiden minder gaat werken om meer voor de kinderen te kunnen zorgen, ten gunste van de carrière van de ander. Als de relatie dan strandt is het heel wrang als de ouder met de carrière na de relatiebreuk ineens minder gaat werken, terwijl de ander bij gebrek aan relevante werkervaring, vanwege diens leeftijd of eenvoudigweg omdat de arbeidsmarkt tegenzit, niet zomaar meer kan gaan werken. Dit wringt echter weleens met de maatschappelijke tendens waarbij (vaak) vaders graag meer tijd aan hun gezin zouden willen besteden. Naar mijn mening kan het maatschappelijk een positief effect hebben als mannen er vaker voor kiezen om – al tijdens het huwelijk – een dag werken in te leveren voor een dag zorgen voor kinderen. Zo ontstaat namelijk een prikkel om het verwerven van inkomen en de zorg voor kinderen meer tussen mannen en vrouwen te verdelen. Moeders krijgen meer/makkelijker gelegenheid om aan hun loopbaan te werken als vaders een dag thuis zijn om voor de kinderen en het huishouden te zorgen.

Financieel onafhankelijk zijn is steeds belangrijker

Het heeft naar mijn idee een bijkomend positief effect: ouders geven op deze manier een belangrijk voorbeeld aan hun kinderen. De realiteit is namelijk dat 30% à 40% van de huwelijken tegenwoordig eindigt in een echtscheiding. Daarbij komt dat de politieke ontwikkelingen erop wijzen dat de duur van partneralimentatie (nu nog 12 jaar) op termijn zal worden verkort. Gescheiden mensen moeten dus meer en meer zorgen dat zij financieel onafhankelijk van hun echtgenoot (kunnen) zijn. Ik vind dat ouders er in deze tijd goed aan doen om dat aan hun kinderen mee te geven.

Rechtspraak onderkent tendens

Onlangs heeft het Gerechtshof Amsterdam deze tendens onderkend. In die zaak was de man tien jaar fulltime vennoot geweest. De man zou wel graag minder werken, maar zijn vennootschapsafspraken dwongen hem tenminste vijf dagen per week te werken. Dat veranderde na de echtscheiding. Toen kreeg hij op grond van zijn vennootschapscontract de mogelijkheid om zijn urennorm met 20% te verminderen. De man wilde daarvan graag gebruik maken, zodat hij meer tijd kon investeren in zijn kinderen. Het hof heeft het in deze situatie redelijk geacht dat de man van de mogelijkheid gebruik maakte om vier dagen te gaan werken. De hoogte van de alimentatie is toen daarop gebaseerd.

Kies bewust is het devies

Deze uitspraak laat zien dat de rechter oog heeft voor de situatie waarbij een man al langere tijd de wens had om minder te gaan werken, maar niet (eerder) de mogelijkheid daartoe had. Maar zo is het lang niet altijd. Vaak komt de wens om minder te gaan werken pas bij een scheiding. Het is dus zaak om bewust keuzes te maken over meer/minder werken. Niet als de moeilijkheden beginnen, maar juist als het goed gaat. Op die keuzes kan een rechter voortborduren als die alimentatie moet vaststellen.

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt
Start chatgesprek

Medewerkers zijn nu beschikbaar

Onze medewerkers zijn nu online om uw zakelijke vragen te beantwoorden. Vul de naam van uw organisatie in en klik op "Start chat" om een chatgesprek te starten.

Sorry, de chat is momenteel niet beschikbaar