Aanbestedingsrecht en de Nota van Inlichtingen, hoe zat het ook al weer?

Leestijd 3 minuten

Iedereen die wel eens aan een aanbestedingsprocedure heeft meegedaan, kent hem wel: de Nota van Inlichtingen. Meer een resultaat van waar het eigenlijk om gaat: de mogelijkheid om vragen te stellen. Dat is natuurlijk bedoeld om onduidelijkheden te voorkomen. Naast het feit dat individuele inschrijvers daarmee vragen beantwoord krijgen over onderdelen van de opdracht (of de aanbestedingsprocedure), zorgt het verspreiden van de Nota van Inlichtingen er voor dat alle inschrijvers ook dezelfde – verdiepende – informatie hebben over die opdracht of procedure.

Grossman-arrest

Er zit helaas ook iets vileins in de Nota van Inlichtingen. Als je namelijk geen vragen stelt en achteraf zou blijken dat de aanbestedende dienst een bepaalde invulling aan de procedure of beoordeling geeft, die je niet had verwacht, dan is de kans groot dat men vindt dat je er toch eerder mee had kunnen (en dus moeten) komen. Dit is een ongelukkige ontwikkeling die voortvloeit uit het Grossmann-arrest. In de Grossmann zaak zelf was het oordeel wel terecht. Men was daar namelijk blijven stilzitten tot na de gunning, terwijl men van mening was dat de aanbestedende dienst voordien al beslissingen genomen had die niet door de beugel konden. Toen is terecht vastgesteld dat men veel eerder had kunnen (en moeten) klagen als men het niet eens was met die beslissingen.

De Grossmann doctrine is zo langzamerhand een persiflage van zichzelf geworden. Het komt regelmatig voor dat een inschrijver helemaal niet bewust blijft stilzitten terwijl er al klachten zijn. De inschrijver stelt netjes de vragen die hij heeft en doet een keurige inschrijving. Dan komt er echter een beoordeling en motivering en heeft de inschrijver het gevoel dat er toch iets niet klopt. De dan ingeschakelde advocaat constateert vervolgens dat er inderdaad van alles niet klopt. De gunningscriteria zijn bijvoorbeeld discriminatoir voor nieuwe leveranciers ten opzichte van de huidige leverancier (andersom komt ook voor). Of een gunningscriterium blijkt eigenlijk een geschiktheidseis te zijn. Ook dan stellen veel aanbestedende diensten dat die gunningscriteria al lang bekend waren en daar op voorhand niet over is geklaagd en dat dan ook niet meer kan. Helaas wordt de Grossmann doctrine op dit moment zo ruim toegepast, dat veel rechters dan inderdaad concluderen dat de klagende partij daar maar eerder mee had moeten komen en daar nu te laat mee is.

Twijfel? Onderneem actie

Veel fouten in beoordelingsprocedures en gunning-systematieken worden dus niet in de rechtspraak gecorrigeerd, doordat de inschrijvers – die meestal geen juristen zijn – deze theoretisch maar eerder hadden moeten signaleren. Daarmee worden inschrijvers bijna gedwongen om aanbestedingsdocumenten op voorhand juridisch te laten toetsen. Ten onrechte wordt het risico van fouten in aanbestedingsprocedures daarmee voor rekening van de inschrijvers gebracht. Gelukkig gaan er steeds meer stemmen op om de rechtsbescherming voor inschrijvers in balans te brengen met die van aanbestedende diensten. Zo lang dat nog niet geregeld is, zullen inschrijvers dus op voorhand al ieder begin van twijfel over procedurele aspecten direct aan de orde moeten stellen.

Reacties

Nog geen reacties

Laat een reactie achter
  • Wordt niet openbaar gemaakt
Start chatgesprek

Medewerkers zijn nu beschikbaar

Onze medewerkers zijn nu online om uw zakelijke vragen te beantwoorden. Vul de naam van uw organisatie in en klik op "Start chat" om een chatgesprek te starten.

Sorry, de chat is momenteel niet beschikbaar